BORCUM VAR MI SANA?

Tam resim icin tikla.
[Resim: namaz_secde1.jpg]
Öyle çok pazarlık ettim ki seninle ey Rabbim. Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındı sandım. Ezan okununca sevdiklerimle geçirdiğim zamanların azalmasından korktum. Vakit girince içim cız etti. Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi bozdum keyfimi; öylece namaza durdum. Ayak direndim, ‘az sonra kılsam da olur!’ dedim. ‘az sonra’larım ‘çok sonralar’a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım.
Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna. Pazarlığımı vaktin daralmışlığımı bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım. Oysa rahatlığı sana borçluydum. Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum sana. Tenimin acımayan her noktası kadar rahatlık borçluyum sana. Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım olduğum zamanı sen verdin bana. Tenim her noktasından yırtılırcasına acıyacak olsa, kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler senin.
Beni bana verdiğini unutmuşum. Beni bende kılanların hepsinin senden geldiğini unutmuşum.
Niye ki bu anlamsız pazarlığım?